De getuigenissen van de vrouwen

Hieronder kunt u enkele getuigenissen lezen van de vrouwen die deel uitmaken van de weversgroep van Cotzal. De verhalen bevatten gebeurtenissen uit de periode van het gewapende conflict die nog steeds hun stempel drukken op hun dagelijkse leven.

DOÑA ISABEL PÉREZ RODRÍGUEZ. Leeftijd, 79 jaar.

Zij sloot zich aan bij het project om haar dagelijkse kost te verdienen. Het andere werk dat ze deed was slechts voor één of twee dagen per week, terwijl het project haar een continue bron van inkomsten bood. Op die manier kan zij zich de aanschaf van haar basisproducten veroorloven. Zij woont samen met haar dochter.

"Toen ik 30 jaar oud was verloor ik mijn echtgenoot. Ik ben nooit hertrouwd. Op 35-jarige leeftijd leerde ik leerde te weven. Op mijn leeftijd kan ik alleen gladde kleden weven, omdat ik niet meer kan borduren. Wanneer ik niet meer werk, wil ik dat er iets voor mij overblijft, zodat ik medicijnen, levensmiddelen, hout, mais en bonen kan blijven kopen. Ik wens de toekomstige weefsters veel succes toe met het project”.

CATRINA POMA. Leeftijd, 63 jaar.

Ze is blij dat het project haar helpt. Hoewel ze weinig verdient, is het voldoende om basisproducten te kopen. Ze woont samen met haar kleinkinderen, omdat haar dochter de zorg aan haar heeft overgedragen. Doña Catarina onderhoudt hen en betaalt hun opleiding.

"Ik heb mijn man verloren in het conflict. We waren aan het eten toen de soldaten binnenkwamen om hem te doden. Ze bonden mijn echtgenoot vast en stopten een prop in zijn mond. Ze sleurden mij mee naar buiten en vermoorden hem in ons huis. Ik woonde enkele dagen op een boerderij om de kost te verdienen, want mijn huis was afgebrand en ik had alles verloren. Toen ik hoorde van het project ben ik gaan vragen of er ook werk voor mij was. Ik zou het fijn vinden als ze me kunnen helpen met een studiebeurs voor mijn kleinkinderen".

MARÍA RODRÍGUEZ POMA. Leeftijd, 36 jaar.

Zij leeft van het weven. Anders zou zij op de plantages moeten werken. De productie van de weefsels staat haar toe levensmiddelen te kopen voor haar zes kinderen. Als het geld niet toereikend is, moeten de kinderen op de maisplantages werken of geld verdienen met het kappen van hout.

"Mijn echtgenoot heeft het gewapende conflict niet overleefd. Op dat moment had ik al drie kinderen en ontmoette ik een andere man. Hij liet me alleen achter met nóg drie kinderen. Dankzij het project ben ik aan het werk. Het maakt me verdrietig wanneer er geen werk is. Ik wil dat mijn kinderen kunnen studeren, maar ik heb niet voldoende geld. Als ik geen weefsels kan verkopen, moet ik naar de kust vertrekken voor werk wat ik vreselijk zou vinden. Ik hoop in de toekomst meer en meer bestellingen te mogen ontvangen".

CATARINA ORDÓÑEZ PÉREZ. Leeftijd, 56 jaar.

Ze is erg blij dat het project de vrouwen helpt. Ze woont samen met haar moeder in een gehuurd huis.

"Ik zou het fijn vinden als buitenlanders ons zouden helpen met bestellingen, donaties of wat dan ook, omdat de groep altijd behoeftig en arm zal blijven.

In het gewapende conflict kwam mijn echtgenoot te overlijden. Het leger stuurde hem de bergen in en hij is nooit meer teruggekomen. Ik wachtte elke dag op hem. Ik dacht dat het twee of drie weken zou duren, maar er verstreek een maand en hij kwam niet terug. Een vriend vertelde mij dat hij dood was achtergebleven in de bergen en dat ze hem niet mee hadden kunnen nemen omdat het zo ver was. Ik wilde hem zien maar kon niet weg. Ik bleef alleen achter met een dochter en leefde met haar in een huurhuis.

Als er in de toekomst meer bestellingen komen, zal ik een stuk grond kopen en niet meer hoeven huren. Ik vertrouw erop dat God ons meer bestellingen zal sturen".

PETRONILA SÁNCHEZ DE LA CRUZ. Leeftijd, 37 jaar.

Zij is erg tevreden om voor het project te werken omdat dat haar de mogelijkheid geeft haar zoon te onderhouden.

"In het conflict ben ik mijn mais, mijn huis en mijn kleding kwijtgeraakt. Een week lang at ik alleen wat fruit, omdat ik niets anders bezat. Ik heb een echtgenoot gevonden, maar hij dronk veel sterke drank. We kregen een zoon, maar hij bleef drinken en overleed uiteindelijk. Mijn wens is dat mijn zoon naar school kan gaan en leraar kan worden".

CATARINA SAJÍC DE LA CRUZ. Leeftijd, 38 jaar.

Zij heeft een zoon van 15 jaar en haar echtgenoot is overleden voordat haar zoon werd geboren.

"Het gaat me goed, want ik zie dat het project me echt helpt. Wanneer ik mijn weefsel af heb, ben ik erg gelukkig omdat ik denk aan het geld dat me te wachten staat als ik mijn product oplever en ze me betalen. Anderen bestellen weefsels en betalen niet totdat de producten verkocht zijn en ze weten wanneer het geld binnenkomt. In dit project betalen ze ons al op het moment dat we de weefsels af hebben, wij hoeven niet te wachten totdat ze verkocht worden. Ik woon in een van de gehuchten van Cotzal en God zij dank dat ze me werk geven.

In het conflict werd mijn mais, mijn bonen, mijn huis en mijn kleding verbrand. Ik sliep onder de rotsen, zonder poncho, terwijl ik de hand vasthield van mijn andere broers en zussen. Ze pakten een van onze neven beet en doodden hem. Ik zag hoe ze hem in de rivier gooiden".

CATARINA TZOY LUX. Leeftijd, 50 jaar.

Zij werkt omdat ze een ongetrouwde zoon heeft. Toen ze drie jaar oud was overleed haar moeder. Haar vader hertrouwde, maar de tweede echtgenote van haar vader behandelde haar slecht. Zij trouwde, maar haar echtgenoot heeft haar verlaten.

"Ik wil mijn zoon een opleiding geven, maar ik heb niet voldoende geld. Mijn wens is een huis te kunnen kopen. Ik wil blijven werken voor het project om mais en boenen te kunnen kopen."

Wilt u contact opnemen met de cooperatie?
Pedro Marroquin
Telefoon: (504) 54 28 82 18
E-mail: marroquin393@hotmail.com